Polska – lipiec 2009
Odkąd jesteśmy w Danii, Ania zarzekała się, że w końcu pojedzie do Polski. Nie była około 10 lat. Ale zawsze coś było po drodze – a to kasa, a to brak czasu lub inne plany. W końcu jednak postanowiła ruszyć. Wiedziała, że my się wybieramy, więc chciała z nami. Jakieś niecałe dwa tygodnie przed wyjazdem zapytała się, czy Kristine może z nią pojechać. Stwierdziliśmy, że nam nic do tego ale w takim razie będzie im trzeba znaleźć jakieś lokum. Takowe znaleźliśmy, zresztą rzut kamieniem od Fenka. Dosłownie.
Marcin, Ania i Kristine pojechali w środę. Moje wolne rozpoczęło się dopiero w piątek. Marcin ruszył wcześniej, ponieważ chciał załatwić sobie wlewy biotraxonu (coś innego) – by móc go brać pełne dwa tygodnie. Także ta trójka wsiadła w Forda a ja dojechałam autobusem i byłam rano w niedzielę.
Marcin rozżalony, ponieważ nie udało mu się załatwić wlewów. Namęczył się, by zdobyć cały osprzęt i sam biotraxon – a to był początek… Szpitale, w tym i prywatny odmówiły – nawet za pieniądze. Jak dla mnie, to sprowadzało się do tego, że zlecenie nie było wypisane przez miejscowego. Zrobienie wlewów byłoby możliwe, ale musielibyśmy mieć przynajmniej tydzień więcej, by móc pobiegać prywatnie po lekarzach, by któryś wypisał jeszcze raz takie zlecenie na wlewy…
Wolne po duńsku
Dodatkowo Marcin zmęczony był Kristine. Ta miała obsesję, że wszyscy chcą ją oszukać i wyciągnąć pieniądze… chciała ugadać taksówkarza na stałą opłatę, rachunek za kwaterę miał być, “Czym ten dentysta plombuje zęby? Bo w Danii to dozwolony jest tylko srebro i plastik!” No i musiałam się dopytać, co to ten plastik oznacza i czym plombuje dentysta polski, bo ‘napewno jakimś starym specyfikiem, który w Danii jest już zakazany i może powodować bóle głowy‘. Nie do przyjęcia dla niej był fakt, że polski dentysta zrobił to jak w Danii i za mniejsze pieniądze. Pocieszyła się tym, że ‘Znieczulenie jeszcze trwa? To pewnie znieczulenie jak za dawnych lat w Danii; bo w Danii to już po 15 min. schodzi…’ itp… miałam ochotę wziąść gazetę ze stołu i obić ją po łbie.
Przejęłam je na cztery dni i faktycznie trochę było to nużące. Nie biegałam z nimi po mieście pokazując co ładniejsze zabytki. O nie, bo one już wszystko widziały – wzięły rikszę i taki miły chłopak je obwiózł po wszystkim i one już wszyskto wiedzą i o wszystkim słyszały – “A wiecie zo oznaczał wizerunek małpki na kamienicy?” (potem z Marcinem wzięłyśmy to samo i jest to 0,5 h wycieczka co po ważniejszych obiektach. Fajne, ale nie można powiedzieć, że się wszystko widziało. Ja bym to potraktowała to jako wstęp, gdzie warto się później przejść i wejść do ŚRODKA). Zwiedzanie nie, ale za to szukałam masarzystki, salon pedicure, sklepy z biżuterią i ewentualnymi pamiątkami, byłyśmy u wspomnianego dentysty (złego słowa nie mogę o nim powiedzieć) oraz optykach i okulistach (mina lekarza kiedy się we trzy wpakowałyśmy – bezcenna). Siedziałam chyba w co najmniej połowie ogródków – pozytywnie, że przynajmniej zjadłam naleśniki w Manekinie, bo im smakowały to tam zachodziły… Ania przy Kristinie jest inna. Robi to, na co ma ochotę przede wszystkim Kristine. Ostatniego dnia, kiedy musiały opuściś kwaterę, pierwszy raz poszły a nie pojechały gdzieś. Przechodziliśmy koło Garnizonowego – ‘Ooo, jaki ładny kościół. Mozna wejść do środka?’ Jak zwykle bywa z Garnizonowym, nie można było ale pociągnęłam wątek i zaciągnęłam j do pobliskiego kościoła Jakuba. “Ojej, jak stary. A organy jak za starych czasów. A co to?” – pytały wskazując na kaplice boczne. To fakt, takich starych i dużych kościołów w Danii nie ma. Przynajmniej nie widziałam w południowej Jutlandii. Na tym skończyło sie zwiedzanie zabytków, bo Kristine się źle poczuła, wypiłyśmy wodę i taksą, a jakże, wróciliśmy na Antczaka. Z pewną ulgą je wsadziłam do autobusu, bo czułam się jak oprowadzacz i załatwiacz spraw,strasznie rozszczeniowo. A to było u licha, moje wolne.
Sztuka
Jakby jeszcze było tego mało, mój żoładek odmówił posłuszeństwa, więc niemal cały piątek przesiedziałam w domu. Późnym popołudniem odważyłam się wypełznąć i ruszyliśmy do Centrum Sztuki Współczesnej. Obejrzeliśmy trzy wystawy: Poszliśmy do Croatian, Nie patrz prosto w słońce i Pokój z kuchnią. Dwie pierwsze złały się w mej pamięci w jedną… a czemu?
Tak zwana sztuka współczesna do mnie nigdy nie przemawiała i nadal nie przemawia. I tym razem tak było. Do tego niby silenie się na jakąś interakcję z widzem a sprowadza się to do ewentualnego zaglądania w tubę, by zobaczyc filmik jak ktoś szedł po trawie i sobie to nagrał. Mogliśmy jeszcze obejrzeć twarz jakiegoś brodacza (może i był to ktoś znany ale było to tak interesujące, że mi dobrze z moją ignorancją), wodę spływającą w wannie, potraktowanie wodą z węża nagiej azjatki i to tyle w mej pamięci zostało. Fragmenty Kafki na ścianach. Jeśli miałam się nad czymś zastanowić, artyści chcieli na coś zwrócić uwagę – to coś mi umknęło, zabrakło kontekstu. A muszę powiedzieć, że zapowiadało się dobrze dzięki półmrokowi, punktowym podświetleniom i muzyce w tle. Nie wiem, może miałam chodzić z broszurką, która dano nam przy wejściu? I czytać co chciał artysta przekazać? :> Jedno co pozytywne zostało mi w pamięci to malutkie pomieszczenie, kompletnie zaciemnione, z grubą gąbką na podłodze i głośnikami na ścianach. Jeśli zasłoniło się dwie kotary, panowały iście egipskie ciemności. Z głośników na różnych wysokościach dochodziły nieustannie głosy o różnych natężeniach. Nie byłam pewna jak daleko są ściany a głosy wprawiały w dezorientację – miało się wrażenie, jakby ktoś mówił za plecami i z boku, za chwilę ktoś na wysokości stóp i jednocześnie gdzieś z wysoka. Do tego wiedziałam, że gdzieś czai się Marcin ale na szczęście wyczułam go po naprężeniu gąbki… ogólne wrażenie było niesamowite i brawa dla wg ulotki – Syren TV. Wg strony internetowej nie weszłam do pomieszczenia o ścianach z czerwonymi udrapowaniami – co mogło być ciekawe – od razu skojarzenie z Twin Peaksem 
– chociaż kolory inne.
W międzyczasie wyszliśmy na taras na dachu – ale nie z myślą o podziwianiu widoków go zbudowano a szkoda… bo gdzie dało się wychylić to ładne widoczki.
Jeszcze drugie piętro to jako tako – ale pierwsze… można streścić jako – rozwinięcie tematu krótkich filmików na większej przestrzeni. Czyli projektory / rzutniki + parę stołów i książek + nie wątpliwa atrakcja w postaci pracownika, który wraz z obstawą dwóch dziewoi nieustannie za nami chodził, co było śmieszne na początku i naprawdę irytujące pod koniec (nie można dotykać eksponatu – to o układance z niby kości na podłodze). Pierwszemu piętru powiedziałam zdecydowanie NIE.
Za kafejką, na parterze, znajdował się jeszcze Pokój z kuchnią – ma to być miejsce dyskusji, spotkań, akcji artystycznych. Mnie to miejsce szczególnie nie porwało – głównie przez to, że niemal wszystkie meble zbudowany zostały z płyt pilśniowych i zabrakło czegoś dla kontrastu, czego wyraźniejszego niż zielone siedziska i poduszki. Chociaż rozumiem, że jako miejsce niebiletowane i ogólnodostępne – musiało być nieco siermiężne… w Polsce wciąż nie ma poszanowanie dla wspólnego i lepiej na wszelki wypadek nie inwestować w inne materiały… ah, doczytałam, że że niby to nawiązanie do “brazylijskich faweli – osiedli na obrzeżach miast, budowanych z materiałów z odzysku”. No i kontekst się pojawił… w broszurce… szkoda słów…
Gotyk, gotyk, GOTYK
Z mamą i Staszkiem wybraliśmy się pewnego dnia do Malborka. Po drodze zawadziliśmy o ruiny zamku w Radzyniu Chełmińskim / Rehden lub Rheden, dawn. Radzyn. W tym niewielkim miasteczku ostały się przepiękne ruiny zamku krzyżackiego. Podobno zostały zabezpieczone, by dalej nie niszczały – płytą żelbetową. Całkiem spory zamek musiał być – wielkością przyrównałabym go do tego w Kolding, ale ładniejszy bezapelacyjnie 
Zamek był siedzibą komturii, później polskich starostów. Zaczęto go stawiać w końcu XIII w. a zniszczony w XVII w. podczas najazdu szwedzkiego, rozbierany przez dwa następne stulecia…
Z czterech wież ostały się dwie – chyba na jedną z nich można wejść samemu. Niestety naglone czasem obiegłyśmy ruiny wokół i do samochodu… a szkoda, naprawdę szkoda, że nie zajrzałyśmy…
Następny przystanek był w Kwidzynie / Quedin / Kwedis / Insula Sanctae Mariae / Marienwerder. To miasto, którego początki sięgają XI i w którego historię wpisani są oczywiście Krzyżacy . My polecieliśmy zobaczyć zespół zamkowo-katedralny. Początki zamku to rok około 1322 a katedry 1325. Oczywiście ceglany gotyk. Kościół był otwarty, zamek-muzeum nie, bo to był poniedziałek… chlip… Imponująca budowla (zamek i kościół są połączone). Żyłam tyle lat niedaleko takich śliczności i tam nie byłam… chlip … Szkoda, że kościół wewnątrz ma ‘białe ściany’ ale to pozostałość po ewangelikach, którzy wnętrze otynkowali.
O Malborku / Marienburgu nie będę się rozpisywać, bo … chyba każdy ze znajomych tam był albo coś na temat zamku tamtejszego słyszał. Moje spostrzeżenia: coś mi się wydaje, że się kompleks rozrasta/odbudowuje… wrażenie nieco psuje ‘komercyjna otoczka’: już na moście dostajemy ulotki o karczmie od krzyżaka, potem rząd jednakowych straganów z jednakowymi ‘niepowtarzalnymi’ pamiątkami… zamek ginie w tym wszystkim. A ten chwilami wygląda aż za świeżo, za młodo… ale nadal robi wrażenie i choć był poniedziałek, więc istniała tylko opcja przejścia się po ogrodach, przy murzach i nielicznych pomieszczeniach, to samo to zajęło chyba trzy godziny marszo-biegiem… trzeba będzie się wybrać wcześniej i w inny dzień tygodnia… i pomimo całej tej machineri straganowej, wrócę tam z przyjemnością…
Patrz –> Galeria
Zwykle czas podczas wolnego ucieka szybko. I nie inaczej było tym razem…
W ramach przypomnienia, jak to jest – mała przejażdżko-trzęsionka tramwajem. Człowiek od razu wie, że żyje. Zjadłam też pyszniutką toruńską zapiekankę. Najlepsza na świecie. Niestety nie dotarłam na to miejsce, gdzie można zobaczyć widowisko dźwiękowo-świetlne przy fontannie. A chciałam.