Archive for the ‘Domek’ Category

W sumie to nic ciekawego się nie działo – wróciliśmy – do pracy. Na szczęści tylko na trzy tygodnie i na wakacje.

Pokusiliśmy się ‘tylko’ na pomalowanie głównego pomieszczenia, co stanowi chyba ponad połowę mieszkania: kuchnia, częśc dzienna i kącik komputerowy… trwało to 2,5 dnia – z czego większość to zabezpieczanie i sprzątanie. Makabra a nie bawiliśmy się w subtelności… no ale ściany i sufit za nami. Teraz drzwi i okna strasz ą żółtością. Poczekamy na wenę

Patrz –> Galeria

Naprawdę byłam już zmęczona widokiem niemal tych samych liczb na termometrze – około godziny 23.00 to zawsze 0-3° C. I tak ostatnie półtora miesiąca. Wczoraj w euforii poczucia cielplejszego prądu powietrza, ruszyłam do kurczącego się centrum (’starówki’). Kurczącego, bo sklepu albo znikają albo przenoszą sie do  oddalonego o parę kilometrów centrum handlowego Stor Center…  zostają albo pojawiają się optycy, oddziały banków i salony sieci telekomunikacyjnych. Wracając do tematu,  rzuciłam się w zakupowy szał fatałaszków, co by odreagować zimno Nie moja wina, że wszystko co wzięłam do przymierzalni, pasowało… nawet sukienka pozostawiona przez kogoś przede mną :O  Ładna była, to spróbowałam…

Wakacje – bilety zakupione, mieszkanie zarezerwowane. Lecimy do Walencji ^^ i tam będziemy się ‘wakacjować’ na przełomie sierpnia i września. Już zaczynam przybierać nóżkami.

EasyFood nabralo rozpędu – dostali kontrakt od grupy tutejszych supermarketów. Niemal na same rzeczy wymagające dodatkowych ludzi. Także Marcin od trzech tygodni chodzi noc w noc ze mną do pracy… prywatna ubezpieczalnia powinna go nazwać swym ulubionym bezrobotnym – skoro pracuje to ma kase i nie muszą nic wyplacać… też się cieszymy bo więcej kasy z zastępstw niż z ubezpieczalni mamy ^^. Gmina stwierdziła, że kasą nie rzuci za okres w którym Marcin nie pracował a jeszcze nie przysługiwała kasa z ubezpieczalni. Nie widzą podstaw.

Chyba dobrze idzie, temu mojemu zakładowi, bo nawet małą podwyżkę dostaliśmy, ciągle pojawiają się pisma pochwalne z ‘góry’ jak nam fajnie idzie. Szkoda tylko, ze te  kobiety z mojego zespołu wytwarzają lekko kwaśną atmosferę. To patrzenie czy ktoś nie robi jakiegoś błędu i ta duma z siebie, jak się coś znajdzie, jest irytująca. Nie mówię, ze to jakiś wielki problem ale czasami ma się nimi ochotę potrząsnąć.  Åse, jedna z mojej grupy (najbardziej kwaśna), startuje do wyborów na zakładowego szefa związków zawodowych. Zagłasowałam na nią, bo chociaż uważam, że jest za bardzo wybuchowa, łatwo się denerwuje to jest w sam raz na ewentualne kłócenie się z szefami  i walkę o prawa, dodatki itp. Wyszczekana  Åse będzie idealna. Dwie pozostałe są w mojej ocenie: jedna za lodowata a druga za milusia. W Danii przedstawiciele zwiazków zawodowych to zupełnia inna bajka niż w Polsce.  Pracują jak pozostali (chyba że jest coś do załatwienia), realnie mogą się postawić szefostwu, pensje dostają za prace swoją a nie za fuchę bycia związkowcem.

Zdałam na ostatni poziom duńskiego – piąty moduł. Trochę się zagapiłam i końcowy egzamin czeka mnie przed Bożym Narodzeniem a nie przed letnimi wakacjami. Przynajmniej więcej czasu na przygotowanie, bo od tego zależy czy będę mogła iść na dodatkowy rozszerzony kurs.

W połowie stycznia dopadła mnie grypa.. Najgorsza w moim życiu. Już w drodze powrotnej we wtorek z pracy kaszałam. Kaszlałam nadal po tym , jak się obudziłam. Do tego rozpalenie. I już wiedziałam, że trzeba zadzwonić do pracy i powiedzieć, że mnie nie będzie – bo nie było dobrze. Niecała dwie godziny później doszły dreszcze. Stan podgorączkowy. Nieustający kaszel. Dreszcze dodatkowe, jak zetknęłam się z czymś zimnym. Następnego dnia doszłam do temeperatury 39. I tak zostało przez dwie doby, które pamietam jako na wpół przytomne. W sobotę temeperatura i dreszcze zeszły ale za to brzuch i mostek tak mnie bolałay, że płakałam z bólu na samą myśl o następnym ataku kaszlu. Wysłałam Marcina po coś na suchy kaszel. Wrócił z tabletkami, ale na ich działanie poczekałam ładne paręgodzin… ale zadziałały. Kaszel się zmniejszył. Zwinęłam moje leże na sofie. Ale jeszcze w poniedziałek zadzwoniłam, że mnie nie będzie. I trzeba było jeszcze nie iść conajmniej jeden dzień więcej, bo kasłanie wydłużyłam o jakiś tydzień…

Taka refleksja – czy jako młodsza przechodziłam lżej ataki grypy czy może wirus jest coraz silniejszy?

Dostaliśmy nieoczekiwany prezent od Ani – bilety na Depeche Mode i Jean’a Michel’a Jarre’a  :O Szok. Czuć, że Ania na posadzie programisty ma dobrze Pierwszy  koncert w Kopenhadze w czerwcu a drugi w Herning w lipcu. Nauczeni doświadczeniem (patrz archiwum – dolna część) lepiej zaplanujemy powrót z DM, bo akurat Herning leży niedaleko Kolding.

W ramach powrotu do młodości    oglądamy StarGate – jesteśmy po pierwszym sezonie (o mój ty świecie, ale naiwny i lukrowany) i jesteśmy teraz w połowie drugiego (już nieco lepiej).  Łezka szczęścia…

Listopad jak z bicza trzasnął… już po nim…
Ostatnie dwudzieste któreś urodziny – nieco to smutne. Jakoś tak refleksyjnie

Pograliśmy troszkę w pokera – chociaż ja z Marcinem chętnie w coś na zmianę jeszcze byśmy pograli. Próbowałam dokoptować jeszcze niejakiego Łukasza ale się rozeszło. Do tego się nieco rozwaliło, bo trochę trudno nam się zebrać: Michał w weekendy pracuje a wolne ma w poniedziałki i wtorki, ja w poniedziałki popołudniu do szkoły a Andrzej we wtorki na popołudniu. I lipa.

Z pracy zostałam wysłana na kurs higieny żywności. Trwał cały tydzień i kończył się pisemnym egzaminem. Po duńsku. Dobrze, że pytania nie były skomplikowane, to nawet je zrozumiałam i zdałam test

Fantacia – naszym zdaniem może się to udać, ale pytanie brzmi czy dadzą radę Janka z Per’em przetrzymać do czasu, kiedy to nabierze rozmachu. A czas tyka na ich niekorzyść… i rachunki przychodzą cały czas.

Nadszedł czas Julefrokost – czyli świątecznych wieczorków. EasyFood nie zaszalało – jedzenie tak by dla każdego starczyło, czyli dwa szwedzkie stoły + deser. Bez osoby towarzyszącej. W porównaniu do PrimeCargo/SteamLine to chudo, chudo… do tego liczyłam na jakiś skandaliki – rok temu Julefrokost zaowocowało trzema rozwodami a tu tak skromnie, nic

Dom ozdobiony świątecznymi pierdółkami Większość prezentów kupiona. Tylko nie mogę się zebrać i kartek do Polski wysłać. Ale dam radę. Kiedyś dam. Jeszcze mam niecałe dwa tygodnie

Patrz –> Galeria

Mamy zamiar wyjechać najlepiej 19 grudnia – ale czy nam to się uda to inna sprawa… Andrzej, z którym mieliśmy jechać, przydeptuje nóżkami i najchętniej by jechał już 18-go tj w czwartek. Ale ja mam jeszcze jedna nockę… gdybym wzięła wolne, to raz tracę kasę za te godziny a dwa – bonusy za bycie zawsze w pracy. A Marcin ciągle poszukujący, więc każda korona jest nam potrzebna.

Nasze wolne przemyślenia – kapitalizm zabrnął w ślepy zaułek. Dobrze spełnił swoją rolę ale trzeba by coś nowego. Tylko jaką mamy alternatywę? Socjalizm się nie przyjął. Zbyt idealistyczny w założeniach a ludzie ideałami nie są. Czy ma szansę powstać system, który by promował pozytywne cechy u ludzi? Kapitalizm promuje samolubstwo, często dochodzenia do celu ‘po trupach’. Nie dba o innych, żąda ale rzadko daje innym. Tylko za pieniądze. Kapitalizm będzie dążył do koncentracji pieniądza. Czy ludzkość dojdzie kiedyś do momentu, że będzie coś robić, bo opłaci się np w przyszłości nową technologią, wiedzą, ogólnym postępem a nie dlatego, że coś przyniesie zysk? Czy człowiek naprawdę potrzebuje pieniądza jako siły napędowej? Nie może coś tak po prostu zrobić dla drugiego człowieka? Dla ogółu?

Poczucia nabicia w butelkę część dalsza – moja zmiana po świętach zostanie zupełnie zlikwidowana. Pracowników nie zwalniają – chcą nas wmieszać w pozostałą część załogi i uruchomić linię nr 2 na nockach. Oficjalny powód – trudno znaleźć pracowników na popołudniową zmianę. Nieoficjalny – wydajność na linii nr 2 jest mniejsza o 30 do 50 % od zmiany dziennej   W sumie to widziałam parę akcji mojej zmiany i wierzę, że o tyle jest mniejsza. Niech świadczy chociażby o tym fakt, że chociażby się waliło i paliło, koleżanki ( i ja siłą rzeczy) dokładnie o czasie zaplanowanym na zakończenie pracy wychodzą. Nieważne na jakim etapie jest praca.

Z pracą powiązana jest szkoła. Godziny pracy ulegają ciągłym przesuwaniom – niestety raczej tendencja jest ku późniejszemu przychodzeniu. Oznacza to, że jeśli wracam z popołudniówki, to mam mniej czasu na spanie  (szkoła zaczyna się o 8.10) a jak na nocki, często szkoła zaczyna się już, jak jestem jeszcze w pracy. Dlatego postanowiłam się przenieść z powrotem na popołudniu do szkoły… te parę popołudniówek w pracy jakoś będą musieli przeżyć – i tak po świętach problem sam się rozwiążę.

Niestety zła wiadomość – Marcina zwolnili z pracy… nie ma zamówień. Narobili na zapas wózków a w międzyczasie nic się nie ruszyło… No cóż, okres przedświąteczny nie jest najlepszym czasem na szukanie pracy + nazwijmy to po imieniu, nadchodząca recesja i nie najlepsze nastroje na rynkach finansowych..

A co do krachu – spodziewaliśmy się, że ceny nieruchomości w końcu spadną. Wiązaliśmy to jednak z recesją, która przecież w końcu musiała nadejść. A tu niespodzianka – do tego krach finansowy. Chciwość, chciwość i pęd za pieniądzem niejednego już zgubiły… teraz  czytam: ‘fatalne dane z xxx. A to jeszcze nie koniec’, ‘giełda w górę, bo niskie ceny motywują do zakupów’, ’sytuacja bez precedensu – fundusze rynku pieniężnego na minusie, giełda ileś tam w dół – panika, giełda ileś tam w górę – odbicie od dna, hurra i bla bla… Cóż, opieranie się na współczynnikach i prognozach można sobie teraz gdzieś wsadzić…

Ilona od początku października mieszka już pod Flensburgiem. Dojazd do pracy to ponad godzina w jedną stronę – chyba będzie szukać czegoś bliżej granicy.

Michał zaś powoli się urządza w miejscowości zwanej Christianfeld. Wynajmuje mieszkanie i ma niedaleko do pracy – do hotelu.

Do Andrzeja (poznany przez szkołę językową) przyjechała Ela w odwiedziny. Zaprowadziłam ją do SteamLine – ewentualnego miejsca do zaczepienia się na pierwszą pracę. Chyba się spodobało   Mam nadzieję, że w końcu będzie im dane zamieszkać razem… Za to Wayne i Tanja się rozstali i on wrócił do Anglii. Szkoda. Ale widać było zgrzyty między nimi od początku jak ich poznałam.